Co tu robisz?
Wreszcie się spotkaliśmy.
Myślę, że na swojej drodze spotykamy ludzi, których jest nam przeznaczone poznać.
Takuto.
Oż, ty...
- Przepraszam. - Co się stało?
Skurcz w nodze.
[Częste skurcze nóg.]
[Trudności w podnoszeniu rąk]
To prawdopodobnie coś z odcinkiem szyjnym kręgosłupa.
Ale ponieważ jesteś młody, nic nie mogę powiedzieć na tym etapie.
Proszę się obserwować.
Mógłby pan wrócić za trzy miesiące?
Ale jeśli zauważy pan jakieś nowe objawy, prosze przyjść natychmiast.
Dobrze.
Jestem bardzo wdzięczna, że mam taką młodą pomocnicę, jak ty.
- Pani Hanako. - Tak.
Czas na pani kąpiel.
Dziękuję.
Czuję się nieźle i dobrze się bawiłam.
Bardzo dziękuję.
- Do zobaczenia. - Tak.
Twój masaż z olejkiem jest bardzo popularny.
Tak.
Apropo, miałam z Tobą porozmawiać.
Myślisz, że mogłabyś przychodzić częściej?
Właściwie, to szukam stałej pracy i dorabiam w restauracji.
Zastanawiam się, czy mogłabyś pracować dla nas na pół etatu, zamiast być wolontariuszką.
Słucham?
Więc zadecydowałam, iż odejdę z restauracji i będę pomagać ludziom.
Rozumiem.
Ostatnio czułam się w pracy mało komfortowo.
Czułam, że studenci, którzy tam pracują myśleli: "mam nadzieję, że nie skończę jak ona".
A może tylko mi się wydawało.
Może.
Wyglądasz na zdenerwowanego.
Nie... w porządku.
Nie ma się czym martwić.
Rozumiem.
Jeśli raz cię jej przedstawię, w końcu przestanie mnie o to prosić.
Dobrze.
Ale jesteś przystojny!
Dlaczego zadajesz się akurat z Megumi?
Hej, mamo!
Jak to się stało, że Megu zna takiego czarującego meżczyznę?
Chciałabym być młodsza...
Słucham?
Jesteś szczupły i wysoki.
Podałbyś mi talerz z górnej półki?
Leży tam taki, który lubię, aczkolwiek praktycznie nie używam.
Moment.
Megu, możesz mi pomóc?
Mam problemy z lewą ręką.
Naprawdę? Co się dzieje?
Nic nadzwyczajnego.
- Byłeś u lekarza? - Tak.
Proszę, dbaj o siebie.
- Dziękuję. Czy to ten? - Tak, właśnie ten.
- Proszę. - Dziękuję.
Jesteś dla niej za dobry.
Ale proszę, troszcz się o nią, Takuto.
- Mamo, proszę. - Nie wstydź się.
Dobrze.
Wchodzę.
Coś ładnie pachnie.
Tak, to olejki aromatyczne.
Przyjemnie?
Nawet bardzo.
Dziękuję ci. Moja mama chyba nieźle się bawi.
Ja również.
Panuje tu domowa atmosfera i jedzenie było świetne.
Była taka podekscytowana, że zrobiła zbyt wiele potraw.
Bardzo mi smakowały.
Naprawdę?
Tak.
Cieszę się.
Hmm? Coś się stało?
Co? Nic.
Uśmiechnąłeś się.
Kiedy byłem mały i źle się czułem, mama zawsze przygotowywała smażonego kurczaka.
Po jedzeniu zapominałem o wszystkim, co mnie martwi.
Czasami nawet udawałem, że się źle czuję, tylko po to, żeby zrobiła to danie.
Mogłeś jej po prostu powiedzieć, że masz ochotę na kurczaka.
Masz rację.
Ale to urocze.
Tak myślisz?
Dobrze, teraz druga ręka.
[Sawada Takuto] [23 rok życia]
- Dzień dobry. - Dzień dobry! Miłego dnia!
Auć.
Przepraszam, przepraszam.
Czuję jakbym miał coraz mniej siły w lewym ręku.
I lewa łydka czasem mi drga.
Rozumiem.
Sugeruję wizytę u neurologa.
Neurologa?
Istnieje wiele schorzeń, których nie wypatrzy ortopeda.
[Stwardnienie zanikowe boczne]
W tym szpitalu nie ma neurologa, ale napiszę panu skierowanie.
Poproszę.
[Szpital Uniwersytecki Kanto]
[Neurolog, Dr Tanimoto Kazushi] Proszę unieść ręce na wysokość ramion.
Proszę pozostać w tej pozycji.
[Neurony ruchowe]
[występują zaburzenia]
Poczuje pan lekkie ukłucie.
Po zapoznaniu się z wynikami i przebiegiem dotychczasowych objawów...
chciałbym przedyskutować je również z pana rodziną.
Nie mogę być sam?
Pomyślałem, że chciałby mieć pan przy sobie kogoś bliskiego.
Nie mam rodziny.
Wysłucham orzeczenia sam.
Rozumiem.
Więc... wyniki badań wykazują zaburzenia w...
obszarze neuronów ruchowych, które odpowiadają za kontrolę mięśni w ciele.
Powodują trudności w poruszaniu ciałem, prowadzą do zaniku mięśni.
Obecnie lekarstwo na tę przypadłość nie istnieje.
Będzie się pan musiał nauczyc żyć z tą chorobą.
Symptomy będą coraz silniejsze w miarę upływu czasu.
Więc musimy odpowiednio nimi zarządzać.
Na razie, ma pan jedynie problemy z kończynami.
Jednak kiedy choroba się nasili, słabły będą także inne mięśnie.
Będzie miał pan trudności w rozmawianiu i przełykaniu jedzenia.
Kiedy objawy się nasilą...
wystąpią problemy z oddychaniem.
Aby przeżyć będzie pan podłączony do maszyny, która umożliwi oddychanie bez pana udziału.
Bez niej...
w większości przypadków, od trzech do pięciu lat od wystąpienia pierwszych objawów...
u pacjenta sparaliżowane zostają mięśnie oddechowe i umiera.
ALS.
Tak.
Prawidłowo, nazwa tej choroby to ALS.
Stwardnienie zanikowe boczne.
Jest ona jedną z najmniej przewidywalnych chorób.
Jestem przekonany, że jest pan przerażony.
Ale jest dla pana ważnym, aby zrozumieć tę chorobę w pełni...
i przyjąć ją do wiadomości.
Oh, wróciłeś.
Subtitles by shinami
[The Hours Of My Life]
Jak twoje ramię?
Niechciałbym, żebyś znowu coś zepsuł.
Byłem u lekarza, to nic poważnego.
Ale nie mam siły w lewym ramieniu i nie mogę go używać przez jakiś czas.
Dlaczego?
Cóż, jest jakby trochę "zamrożone".
Jesteś na to za młody.
Przepraszam za kłopot.
Chciałbym powiedzieć, że powodujesz kłopoty...
ale byłbym złym człowiekiem, gdybym to skierował do chorej osoby.
Zrobię, ile będę mógł.
Możesz więc poprzyjmować dostawy?
Oczywiście.
Co tu się dzieje?
Możesz je wypić.
Nie wypiję tego wszystkiego.
Jaki z niego ciężki do utrzymania brat.
[Dyrektor szpitala, Sawada Akio]
[Zapewniamy wszelki dostępny medyczny sprzęt] [eliminujący niepokój pacjentów.]
Tak.
Tutaj Takuto.
To coś nowego.
Wszystko u ciebie w porządku?
Um, tak.
Dzwonisz, aby mnie o to zapytać?
Słucham?
Myślałem, że może w końcu zdecydowałeś się pracować w biurze w moim szpitalu.
Um... więc...
Nie?
Czy kiedykolwiek diagnoza, którą postawiłeś, okazała się błędna?
Słucham?
Błędna.
Dlaczego o to pytasz?
Jak wiele razy się pomyliłeś?
Jaka jest szansa na złą diagnozę?
0.1 procenta? 0.01?
Żadna. Zero.
Nie może być 0.
Podejmowałem złe decyzje, ale...
Czemu właściwie pytasz?
Nie, nic. Na razie.
A tak poza tym, Takuto wczoraj do mnie dzwonił.
Czego potrzebował?
Nie jestem pewien.
Rozumiem.
Powinnam znów pojechać do Tokio.
Martwię się też o Rikuto.
Jak długo chcesz go jeszcze niańczyć?
Nie mam nic innego do roboty.
Nie masz żadnego hobby?
A te twory z tekstylii?
Hawajskie? Przestałam je robić rok temu.
[Gorące źródła Nikko/Kinugawa] Zobacz.
Gorące źródła?
- Gorące źródła? - Gorące źródła?
Tak, jedźmy.
Co? Dlaczego?
Dlaczego nie? Jedźmy, gdy dostanę wypłatę.
- Zabierasz mnie tam? - Tak.
Nie, to strata pieniędzy.
Powinieneś oszczędzać.
Nie, chcę pojechać.
- Mogę zobaczyć? - Proszę.
Gorące źródła, taa?
Powinniście jechać. Jeśli on chce cię tam zabrać.
Samo patrzenie na zdjęcia z gorących źródeł powoduje, że czuję się szczęśliwy.
Muszę spojrzeć też na zdjęcia z broszur ubezpieczeniowych któregoś dnia.
Ah, do ciebie też przyszedł? Omura ze studiów?
Dostał pracę w ubezpieczalni.
Nie.
Kontaktował się z każdym, kogo zna.
Płakał, gdy prosił, bym się u niego ubezpieczył.
- I zrobiłeś to? - Nie.
Nie mam dzieci. Nie jestem też żonaty.
Nikt nie będzie cierpiał, gdy umrę.
Ale możesz potrzebować zaplecza medycznego, kiedy będziesz chory.
Dla samego samego.
Masz takie?
Nie jeszcze. Najpierw muszę znaleźć pracę na pełen etat.
Potem ubezpieczenie.
Taka właśnie jesteś, Megumi. Bardzo przyziemna.
Odkąd mam dług. Dług zwany obciążeniem za studia.
No cóż.
A ty masz ubezpieczenie, Takuto?
Nie.
Racja. Jesteśmy młodzi.
Nie planuję być chorym w najbliższej przyszłości.
Hej, a może tutaj?
Bardzo drogo...
- Powinniśmy się bawić... - Ale...
Gdybym pojechała do tak drogiego miejsca, czuła bym się niekomfortowo.
Cała Megu.
Masz na myśli, że nigdy nie zaznam luksusowego życia?
Nie.
Hej.
Chcę ci tylko powiedzieć, że nie jestem zazdrosna.
- Nie udawaj. - To prawda.
- Gotowe. - Tak.
Jedzmy.
Ej, używaj własnych pałeczek.
Co? Przecież jestem zdrowy.
Nie o to chodzi. To po prostu dziwne.
Jest ok, kiedy używamy ich po raz pierwszy, tak?
Hina-chan, znalazłaś chłopaka?
Nie.
Mówię ci to, ponieważ ty to ty, Hina.
Nigdy nie miałem dziewczyny.
Taa.
Co to znaczy 'taa'?
To tak, jak myślałam.
Rozumiem...
To tylko gdybanie, ale...
Co myślisz o nas?
O jakich 'nas'?
Gdybyśmy zaczęli się spotykać...
A w jakim niby stopniu jesteś podobny do Eda?
Co? To naprawdę to czego pragniesz?
Ty to masz tupet. Nie wiesz, gdzie twoje miejsce, Momo?
Cóż, więc...
A może to.
Co 'to'?
Cóż...
No co?
Moglibyśmy chociaż moglibyśmy zrobić to ze sobą?
Chcesz kawy?
Tak.
H-hej...
Proszę.
Ta-da.
Kupiłam je.
Ładne.
Śmieszne, prawda?
Mhm.
Jak tam, Sumire?
Jestem trochę znudzona.
Wejdź.
Chłopcy z mojej klasy są tacy dziecinni Kłócą się o bezwartościowe rzeczy.
Sumire, sąsiadka.
Wygląda na starszą, ale chodzi do 6 klasy.
Dobry wieczór.
To twoja dziewczyna?
Tak, Hongo Megumi.
Proszę.
Mówi, że jej rodzice jeszcze nie wrócili z pracy.
Rozumiem.
Chcesz soku?
Nie, poproszę kawy.
Co?
Na pewno chcesz kawy?
- Dolać ci mleka? - Ma być czarna.
Co?
Dobra.
Jesteś popularny.
Co?
Gorące źródła?
Tak.
To wasz najlepszy czas, prawda?
Tak.
Nie wiedziałem, że jesteś z tych, którzy odpowiedzą 'tak' na to pytania.
Powodujesz, że czuję się zażenowany.
Chcę czerpać szczęście z tej sytuacji.
Zabrzmiało lubieżnie.
Masz dziewczynę, Shige-senpai?
Co?
Właściwie, jest dziewczyna, którą jestem zainteresowany.
Ale ona ma partnera.
Nie wiedziałem, że jesteś typem człowieka, któremu przeszkadzają tego typu rzeczy.
Masz rację.
Powinienem...
spróbować?
Pewnie.
Więc nie będę się hamował.
- Skurcz? - Tak.
- Ostatnio często cię dopadają. - Nie, jest w porządku.
Naprawdę, w porządku.
Dzisiaj jest taki piękny dzień. Czuć magię w powietrzu.
To prawda.
Chce pani usiąść?
Nie, chciałabym się przejść jeszcze kawałek...
na własnych nogach.
Oczywiście.
Takuto. Podaj.
Dobrze!
Zrobię sobie przerwę.
Szybciej!
Grajcie, chłopaki.
Hej, Takuto!
- Hej, w porządku? - Takuto!
Słyszysz mnie?
Takuto.
Mówią, że możesz iść do domu, kiedy skończy się kroplówka.
Przepraszam za kłopot.
Nic się nie stało.
Powiadomić Megumi?
Proszę, nie.
Dobrze.
Możesz mnie już zostawić.
Dobra.
Coś ci się stało?
Coś?
Cóż...
Psychicznie jestem już w gorących źródłach.
Megumi.
- Przepraszam, że tak nagle zadzwoniłem. - Nie szkodzi.
Nadal dzielnie szukasz stałej pracy?
Tak.
Myślę, że czasami możesz zrobić sobie przerwę.
Proszę bardzo.
Jedzmy.
Nie wzięłaś zupy?
Nie.
Proszę.
- Ale to... - Proszę, weź.
Rozgrzeje cię.
Przepraszam.
Ale za co? Wolałbym usłyszeć 'dziękuję'.
Masz rację. Dziękuję.
Wypiję.
- Um... - Hm?
Nie wiem, czy powinnam pytać...
Pytaj o co tylko chcesz.
Przykładowo...
Gdybyś jechał ze swoją dziewczyną do gorących źródeł...
- Przykładowo, tak? - Tak, przykładowo.
Po wzięciu kąpieli... wolałbyś ją widzieć w makijażu, czy bez?
Oczywiście bez.
Naprawdę?
Martwisz się tym?
Przecież i tak się nie malujesz, Megumi.
Co?
Masz teraz makijaż?
Oczywiście, że tak!
- Gdzie? - Przestań.
- Nie wierzę ci. - Nie patrz tak na mnie.
[Neurologia]
Co to jest?
'No?'
'Ga?'
Boli cię noga?
Momencik, dobrze?
Sawada?
- Wow. - Niesamowite.
Whoa, zapach jest niesamowicie intensywny.
- Jest straszny! - To prawda.
Zróbmy sobie zdjęcie.
Dobry pomysł.
- Gotowa? - Tak.
- Ładne. - Racja.
A, zróbmy takie!
Serio?
Ja zrobię.
[Kusatsu] Jest straszne.
- Mi się podoba. - Wyglądamy okropnie.
Trafiłam!
Raz, dwa...
Udało się!
[Smart Ball]
Dwa punkty!
Dziesięć, tak!
Chodźmy.
Zimno!
Strasznie zimno, racja.
Ładnie.
Bardzo ładnie! Wejdźmy.
Myślisz, że gorące źródła pomogą Twojej ręce?
Zastanawiam się.
Mam nadzieję, że tak.
Przepraszam, przepraszam.
Mam mokre włosy.
- Witaj w domu, Riku. - Cześć.
Jeśli jesteś głodny, to jedzenie gotowe.
Nie wiesz, czy Takuto się spóźni?
Dzisiaj nie wróci. Pojechał do gorących źródeł.
Gorących źródeł? Wycieczka z pracy, czy coś?
Nie, pojechał z dziewczyną.
Roizumiem. Jaka ona jest? Poznałeś ją?
Taa, bywała tu i zostawała na noc.
Co?
Przeszkadzała ci w nauce?
Nie.
A ty, Rikuto? Widujesz się z kimś?
Nie.
Musisz uważać. Nie każda dziewczyna jest miła i uczciwa.
Nie martw się.
A przyjaciele?
Masz jakichś?
Taa. Jestem głodny.
Już robię.
Nie przygotowałam tyle jedzenia od dawna.
Nie robię już tego, odkąd wyjechałeś, Riku.
Jestem szczęśliwy.
Jesteś?
W wannie było tak przyjemnie i jedzenie było pyszne.
Też tak myślę.
Pomimo, że nie było smażonego kurczaka.
Wolę iść z tej strony.
Myślisz, że kiedy odzyskasz siłę w ręku?
Nie w najbliższym czasie.
Mam nadzieję, że szybko się poprawi.
Tak.
Hej, zadecydowałam o czymś.
Co takiego?
Chcę się uczyć jak być pielęgniarką.
Czemu tak nagle?
Ostatnio pomagałam starszej kobiecie, która może chodzić, ale zazwyczaj jest na wózku.
Kiedy zobaczyłam, jak bardzo się stara...
zastanawiałam się, jak to jest być w jej sytuacji.
Jak bym się czuła, gdybym zaczęła tracić siły, aby radzić sobie samemu?
- To dlatego... - Starzy ludzie tak mają.
Przepraszam.
Coś się stało?
Nie, nic. Przepraszam. Naprawdę nic.
Co mówiłaś?
Więc pomyślałam, że chciałabym, aby pomaganie ludziom stało się moją pracą.
To pierwszy raz, kiedy mam pomysł na siebie.
Do teraz, chciałam tylko mieć pracę na pełen etat.
Więc teraz, porzucam tamte plany.
Jestem pewna, że będę mogła lepiej pomagać, kiedy zrozumiem, jak tym ludziom jest ciężko.
Chcę wiedzieć, jak to wszystko się odbywa, raz po razie.
Takuto?
W porządku.
Witaj w domu.
Cześć.
Czekaj, Megumi.
Jak było?
Ty szczęściaro!
Dr Tanimoto nie przyjmuje dzisiaj pacjentów.
- Dni, w których przyjmuje, to... - Ale czy on tu jest?
Czy to nagły wypadek?
Muszę z nim porozmawiać. Chciałbym się z nim zobaczyć.
O, Dr Tanimoto.
Tak.
Jestem jak więzień, który czeka na egzekucję...
nie wiedząc, kiedy to nadejdzie.
Czy resztę życia, będę wyczekiwał na śmierć?
Cóż, nie jesteś pierwszym pacjentem, który stosuje to porównanie.
Nigdy nie zrobiłem nic złego, nawet nic nie ukradłem.
Większość ludzi tego nie robi.
Nie zrobiłem w życiu nic, za co ludzie by mnie szanowali.
Ale także nic, aby ktoś mógł mnie nienawidzić.
Czy to możliwe, że się pan pomylił?
Zanim dołączyłem do firmy meblowej, nie miałem problemów ze zdrowiem.
Jestem pewien, że to ALS.
Czytałem, że ciężko jest go zdiagnozować.
W większości przypadków zajmuje to rok.
Czy to nie dziwne, że u mnie zdiagnozował go pan od razu?
Jedną z przyczyn, dlaczego diagnoza trwa tak długo jest to...
że większość lekarzy nie spotyka się ze zbyt wieloma przypadkami tej choroby.
Ale ja widziałem ich wiele.
Ale jest ich niewiele, prawda?
Tak.
4 do 6 osób na 100,000, według statystyk w internecie
A najważniejsze że ALS jest rzadki pośród młodych ludzi.
Tak.
To nie ma sensu.
Ma pan rację, to nie ma sensu.
Po prostu nie mogę uwierzyć...
że moja lewa ręka nigdy nie będzie już tak sprawna, jak kiedyś.
Czuję się, jakby to był sen, a jutro miałbym się obudzić zdrowy.
Widziałem...
człowieka podłączonego do respiratora.
Nie mógł się ruszać.
Tak.
Nie mógł jeść.
Tak.
Ani mówić.
Tak.
Oddychała za niego maszyna.
Tak.
Nic nie mógł zrobić, ale był całkowicie przytomny.
Tak, ale to nie stanie się natychmiastowo.
Ale to się może zdarzyć w ciągu roku, tak?
Panie Sawada, nawet jeśli ALS spowoduje, że nie będzie się pan mógł ruszać...
życie każdego pacjenta jest inne.
Żyją oni swoim życiem.
Jak pan może mówić, że oni żyją?!
To nic.
Teraz i tak nie mam nic, co chciałbym robić.
Jestem pusty i powierzchowny.
Żyłem, wiele nie myśląc.
Spotykałem się z przyjaciółmi, żeby imprezować.
Nawet moi rodzice...
Niczego już ode mnie nie oczekują. Mają mojego brata.
Nie mam też nic, co chciałbym chronić.
Nikt mnie nie potrzebuje.
Pójdę już.
Proszę o siebie zadbać.
Jestem.
Mama wczoraj przyjechała. Właśnie wyszła.
Tu masz obiad.
Zrobiła za dużo.
Zjadłem to, bo ona myśli, że lubię kurczaka.
Ale potem musiałem wziąć krople żołądkowe.
Wstaw resztki do lodówki, jak skończysz.
Pomocy...
[Sawada Takuto] [23 lata, zima]
Subtitles by shinami
ALS. Megumi o tym wie?
Nie muszę jej mówić.
Gdybyś nie była dziewczyną Takuto chciałbym, abyś była moją.
- Dzisiaj widzimy się ostatni raz. - O co chodzi?
Nie chcę się już spotykać.
Jestem dziewczyną Mizushimy Mamo. Macie coś do powiedzenia?
Jeśli jeszcze nie jadłeś, czemu nie zjesz z nami?
- Może ci się oświadczy? - Oświadczy?
Myślę, że Megu będzie z Tobą szczęśliwa, Shige.
Nie mogę myśleć o mojej przyszłości z Tobą, Megu.